Daniel Castellani zmarł w wieku 65 lat. Argentyński trener był jedną z najważniejszych postaci w historii polskiej siatkówki — to pod jego wodzą reprezentacja Polski mężczyzn zdobyła mistrzostwo Europy w 2009 roku, pisze geopolityka.org, powołując się na onet.
Tragiczne informacje przekazano z Argentyny. Nie żyje Daniel Castellani, były selekcjoner reprezentacji Polski siatkarzy oraz szkoleniowiec kilku klubów znanych z PlusLigi. Argentyński trener w ostatnich latach zmagał się z chorobą nowotworową.
O śmierci Castellaniego poinformowała argentyńska federacja siatkarska. Szkoleniowiec miał 65 lat.
Castellani zapisał się w historii polskiej siatkówki jako trener, który doprowadził Biało-Czerwonych do pierwszego złotego medalu mistrzostw Europy.
Daniel Castellani i jego sukcesy w Polsce
Argentyński szkoleniowiec rozpoczął pracę w polskiej siatkówce w PGE Skrze Bełchatów. Klub prowadził w latach 2006–2009, budując jedną z najmocniejszych drużyn w kraju.
W tym okresie Skra Bełchatów pod jego wodzą zdobyła:
- trzy mistrzostwa Polski;
- dwa Puchary Polski;
- brązowy medal Ligi Mistrzów.
Dobre wyniki w klubie otworzyły mu drogę do objęcia reprezentacji Polski mężczyzn.
Historyczne mistrzostwo Europy z reprezentacją Polski
W 2009 roku Daniel Castellani został selekcjonerem reprezentacji Polski siatkarzy. Największy sukces z kadrą odniósł w tym samym roku, gdy Biało-Czerwoni wygrali mistrzostwa Europy.
Był to pierwszy złoty medal polskich siatkarzy w historii występów w tym turnieju. Sukces z 2009 roku pozostaje jednym z najważniejszych momentów w dziejach polskiej siatkówki.
Po mistrzostwach świata w 2010 roku Castellani zakończył pracę z reprezentacją Polski.
Dla wielu kibiców pozostanie trenerem kojarzonym z przełomowym triumfem kadry narodowej i początkiem nowego etapu polskiej siatkówki.
Kluby prowadzone przez Daniela Castellaniego
Po pracy z reprezentacją Polski Argentyńczyk nadal był związany z siatkówką klubową. W Polsce prowadził także ZAKSĘ Kędzierzyn-Koźle oraz Indykpol AZS Olsztyn.
| Klub / zespół | Okres pracy | Najważniejsze informacje |
|---|---|---|
| PGE Skra Bełchatów | 2006–2009 | Trzy mistrzostwa Polski, dwa Puchary Polski, brąz Ligi Mistrzów |
| Reprezentacja Polski | 2009–2010 | Złoto mistrzostw Europy 2009 |
| ZAKSA Kędzierzyn-Koźle | 2012–2013 | Kolejny etap pracy w PlusLidze |
| Indykpol AZS Olsztyn | 2020–2021 | Ostatni polski klub w karierze trenera |
| Fenerbahce | 2011–2012, 2013–2015, od 2021 | Kilka etapów pracy w tureckim klubie |
W maju 2021 roku Castellani rozwiązał kontrakt z Indykpolem AZS Olsztyn i przeniósł się do Fenerbahce, z którym był związany już wcześniej.
Kariera międzynarodowa Daniela Castellaniego
Daniel Castellani pracował również poza Polską. W jego trenerskim CV znalazły się kluby i reprezentacje z kilku krajów.
Prowadził między innymi:
- włoską Perugię;
- brazylijski Volei Taubate;
- grecki Olympiakos;
- tureckie Fenerbahce;
- reprezentację Argentyny kobiet.
Jego kariera trenerska obejmowała zarówno zespoły klubowe, jak i reprezentacyjne.
Daniel Castellani jako siatkarz
Zanim rozpoczął pracę szkoleniową, Castellani był znanym argentyńskim siatkarzem. Przez wiele lat występował w reprezentacji Argentyny i pełnił funkcję kapitana drużyny narodowej.
Najważniejsze osiągnięcia zawodnicze Daniela Castellaniego:
| Rok | Turniej | Osiągnięcie |
| 1982 | Mistrzostwa świata | Brązowy medal |
| 1988 | Igrzyska olimpijskie | Brązowy medal |
Daniel Castellani należał do pokolenia argentyńskich siatkarzy, które osiągało sukcesy na największych międzynarodowych turniejach.
Nie żyje Daniel Castellani. Reakcja środowiska siatkarskiego
Informacja o śmierci byłego selekcjonera reprezentacji Polski poruszyła środowisko siatkarskie. Castellani był związany z polską siatkówką przez wiele lat — najpierw jako trener klubowy, później jako selekcjoner kadry narodowej.
Jego nazwisko pozostaje związane przede wszystkim z mistrzostwem Europy z 2009 roku, jednym z najważniejszych sukcesów w historii reprezentacji Polski siatkarzy.
Przeczytaj także: Igor Kołacin nie żyje. Warszawska Copacabana żegna wieloletniego trenera.
