Andrea Muratore

Andrea Muratore

W ostatnich miesiącach proces restauracji politycznej w Ameryce Łacińskiej przybiera na sile. Zwycięstwo przeciwnika Kirchnerów, Mauricia Macriego w Argentynie, a także klęska Zjednoczonej Partii Socjalistycznej Wenezueli podczas grudniowych wyborów, dały początek kontrrewolucyjnej dynamice, dążącej do obalenia rządów, inspirujących się ideologią „socjalizmu XXI w.", jakie uformowały się w różnych państwach regionu na przestrzeni ostatniego dziesięciolecia.

Andrea Muratore

W ogólnej koncepcji politycznej porywczego nowojorczyka można odnaleźć pewną myśl przewodnią: zamiast stosować w odniesieniu do jego postaci wygodne i mylące uproszczenia, jak na przykład to, zgodnie z którym ma być on po prostu „faszystą”, powinno się postrzegać go nie tyle jako niezależnego polityka, lecz raczej rzecznika najbardziej nieprzejednanego i radykalnego skrzydła Partii Republikańskiej, ultrakonserwatywnej frakcji od dłuższego czasu pozostającej poza uwagą analityków, którzy w swoich rozważaniach woleli ograniczyć się do spostrzeżeń na temat powrotu doktryny neokonserwatystów i zbagatelizowali umacniającą się pozycję nowego, ważnego aktora amerykańskiej sceny politycznej.