wtorek, 21 lipiec 2009 17:42

Mateusz Piskorski: Porzucone kochanki piszą list

Oceń ten artykuł
(0 głosów)

Mateusz Piskorski

Porzucone przez kochanka, pogrążone w nieodwzajemnionej patologicznej miłości kochanki zdobywają się na czyny desperackie. Nie lękają się ośmieszenia, nie boją się drwin. Chcą wykrzyczeć swoją miłość i wyartykułować całemu światu spazmy bólu i odtrącenia. Zazwyczaj ten ekshibicjonistyczny akt miłosnego zawodu ma charakter indywidualny. Rzadko zdarza się, by był odruchem zbiorowym. Ale tym razem rzecz dotyczy kochanek wyjątkowo namiętnych, nie skorych do najmniejszego nawet realizmu. Kochanek, które były tanie w utrzymaniu, ale w końcu, z biegiem lat, ich atrakcyjność bezpowrotnie przeminęła. Tym bardziej, że na horyzoncie pojawiły się sprawy dla dobrego Wuja Sama znacznie istotniejsze od miłosnych igraszek z dziewczętami coraz mniej popularnymi nawet we własnej okolicy.

Kim są owe kochanki?

Valdas Adamkus – leciwy odchodzący prezydent Litwy, który na Litwie znalazł się całkiem niedawno, bo w 1944 roku opuścił Żmudź, kierując się w stronę nazistowskich Niemiec, z którymi współpracował jako żołnierz 2. Pułku Legionu Obrony Ojczyzny (lit. Tevunes Aupsaugos Rintkine), a w 1949 roku dotarł za wody Oceanu, by tam kontynuować swą karierę „oswobodziciela”. Martin Butora – były współpracownik Vaclava Havla, gorliwy krytyk suwerenistycznego rządu Słowacji utworzonego przez Vladimira Mečiara, kandydat na prezydenta (6,5% w 2004 roku); za Oceanem 1999-2003 jako ambasador. Emil Constantinescu – były prezydent Rumunii (1996-2000), były członek Komunistycznej Partii Rumunii, później (właściwie w „ostatniej chwili”) działacz antytotalitarnej opozycji, w 1998 roku otworzył amerykańskiemu lotnictwu przestrzeń powietrzną, by US Air Force mogła korzystać z niej bombardując Jugosławię, w 2000 roku przewidując wyborczą porażkę zrezygnował z ponownego ubiegania się o urząd głowy państwa. Pavol Demeš – minister spraw zagranicznych Słowacji w latach 1991-1992, pracownik US Marshall Fund. Luboš Dobrovsky – w latach 1990-1992 minister obrony Czechosłowacji, następnie szef kancelarii prezydenta Vaclava Havla, jeszcze wcześniej członek Komunistycznej Partii Czechosłowacji. Matyas Eörsi – były sekretarz stanu w węgierskim ministerstwie spraw zagranicznych (1997), działacz liberalnego Sojuszu Wolnych Demokratów (SzDSz), były współpracownik National Democratic Institute związanego z amerykańską Partią Demokratyczną. Istvan Gyarmati – urzędnik węgierskiego MSZ, prezes Centrum Integracji Euroatlantyckiej i Demokracji, na etacie NATO w Brukseli. Václav Havel – wszystkim znany czeski dysydent i były prezydent Czech, obecnie aktywny m.in. w Klubie Madryckim zrzeszającym byłych liderów krajów Trzeciego Świata i Europy Środkowej zafascynowanych atlantyzmem. Rastislav Káčer – były słowacki ambasador w Waszyngtonie, pracownik NATO w Brukseli, szef Słowackiej Inicjatywy Atlantyckiej. Sandra Kalniete – była minister spraw zagranicznych Łotwy (2002-2004), następnie przez kilka miesięcy komisarz ds. rolnictwa w Komisji Europejskiej. Karel Schwarzenberg – były minister spraw zagranicznych Czech, niemiecki arystokrata, członek Klubu Bilderberg i Komisji Trójstronnej, gorący zwolennik powstania instalacji radarów w ramach tzw. tarczy antyrakietowej w Czechach. Michal Kováč – w latach 1993-1998 prezydent Słowacji, wcześniej pracownik sektora bankowego w Wielkiej Brytanii. Ivan Krastev – bułgarski politolog, szef proatlantyckiego Centrum Strategii Liberalnych w Sofii. Mart Laar – dwukrotny premier Estonii (1992-1994 i 1999-2002), liberał, autor książki „Legion Estoński w słowach i obrazach” skonfiskowanej przez niemiecką policję jako propagująca nazizm, były doradca gruzińskiego prezydenta Miheila Saakaszwilego. Kadri Liik – estońska politolog i dziennikarka. János Martonyi – minister spraw zagranicznych Węgier w latach 1998-2002, wcześniej – tajny współpracownik węgierskich służb specjalnych. Vaira Vїķe-Freiberga – w latach 1999-2007 prezydent Łotwy, w 1944 roku jej rodzina zbiegła z Łotwy na Zachód wraz z wycofującymi się wojskami nazistowskich Niemiec, następnie przez kilkadziesiąt lat na emigracji w Kanadzie. Alexandr Vondra – były ambasador Czech w USA (1997-2001), następnie minister spraw zagranicznych, a obecnie szef Czeskiej Rady Euroatlantyckiej. Nazwiska pozostałych czterech zawiedzionych kochanek polskiemu czytelnikowi są doskonale znane; to Aleksander Kwaśniewski (tak, ten, który wysłał polskich żołnierzy walczyć o ropę dla USA w Iraku), Janusz Onyszkiewicz (stojący dziś na czele Stowarzyszenia Euro-Atlantyckiego), Adam Rotfeld oraz Lech Wałęsa (nie wiemy, czy list podpisał na podobnych, komercyjnych zasadach, na jakich wziął udział w kampanii Declana Ganley’a).

Kochanki napisały głośny list do zimnego jak lód Wuja Sama. Czemu nie przyjeżdżasz? Czemu nie bronisz nas przed gwałtownikami ze Wschodu?

Czemu nie fundujesz ochrony? – pytały.


Odpowiedzią była głucha cisza. Odezwał się tylko Philips J. Crowley, odpowiedzialny za politykę informacyjną Departamentu Stanu: „Przy całym dla was szacunku, nie zgadzamy się z opinią, że lekceważymy sprawy Europy Środkowej”. Po tak lodowatej reakcji kochankom, które wysłały swój zbiorowy list żałobny do Wuja Sama 16 lipca należałoby przydzielić ochronę. A nuż, biedaczki, zdesperowane targną się na własne zdrowie i życie. Tym bardziej, że także w ich własnych krajach, bezduszna opinia publiczna nie wykazuje żadnych oznak współczucia…

Czytany 6892 razy Ostatnio zmieniany czwartek, 30 październik 2014 00:04